GERECHTSHOF PLEITAANTEKENINGEN
te AMSTERDAM G .J. VAN OOSTEN
Zitting 4 juli 2005 inzake
Parketnummer 23/000634-03 Ludwig Friedrich Hagemann,
thans verblijvende in het HvB te Zwaag
_____
Mevrouw de voorzitter, Edelgrootachtbaar College,
Inleiding
Met inbegrip van de zitting van vandaag heeft uw Hof 13 zittingsdagen besteed aan deze zaak, waarbij ik de diverse pro forma zittingen niet heb meegeteld. Dit heeft geresulteerd in meer dan 400 pagina’s zittingsverslag.
Op geen enkele pagina, en evenmin in het immense dossier, kunt u een uit de mond van Hagemann afkomstige aanwijzing vinden dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan het om het leven brengen van Corina Bolhaar en haar kinderen Sharon en Donna, integendeel. Hagemann heeft zich doen kennen als een gemotiveerde en gepassioneerde pleitbezorger van zijn onschuld.
Ook hij wilde – en wil – dat deze afschuwelijke zaak wordt opgelost. Ik breng u de eerste opmerking van Hagemann in deze zaak in herinnering. Op 15 maart 2002, de dag dat hij werd geconfronteerd met de betekening van de heropening van het gerechtelijk vooronderzoek, zegt hij tegen teamleider Schagen:
“Natuurlijk is het goed dat die zaak wordt heropend, daar ben ik alleen maar vóór. Misschien is het juist wel goed dan wordt voor eens en voor altijd mijn onschuld aangetoond. Ik werk overal aan mee. Jullie mogen ook mijn DNA hebben, neem het hier meteen maar af. Ik zie het allemaal wel” (onderstrepingen, ook in de citaten hierna, van mij, gjvo).
Hagemann ging toen nog uit van een eerlijk en open onderzoek, waarin met de huidige stand van de (forensische) techniek de sporen van destijds nogmaals tegen het licht zouden worden gehouden.
Hagemann bedoelde uiteraard geen onderzoek dat voortborduurde op de reeds in 1984 ingenomen stelling dat hij de dader was en dat de zaak slechts nog rondgemaakt moest worden. Ik wijs u op de verklaring van Cor Kok voor uw Hof op 8 maart 2004:
“In 1984 hebben wij een zeer uitgebreid onderzoek gedaan. Daarin stond voor ons onomstotelijk vast dat u degene bent geweest die de moorden heeft gepleegd. Ik ben nu nog steeds die mening toegedaan”.
Mr. H. Anker heeft reeds het nodige naar voren gebracht over de richting van het onderzoek. Ik verwijs daarnaar.
Steeds heeft Hagemann gemotiveerd aangegeven waarom aan de verklaringen van de belastende getuigen geen geloof mocht worden gehecht. De rechtbank heeft in (de uitwerking van) haar veroordelend vonnis tot de ultieme straf helaas niet de moeite gedaan om uit te leggen waarom de getuigen die tot het bewijs zijn gebruikt wel betrouwbaar zijn. Dit terwijl hier, gelet op de persoon van de getuigen en de summiere en inconsistente inhoud van hun verklaringen, alle reden toe was, ook in het tijdperk vóór de wijziging van artikel 359 lid 2 Sv.!
Op 31 maart jongstleden gaf uw Hof Hagemann de gelegenheid om zijn mening naar voren te brengen over de zaak. Ik heb mij in gemoede afgevraagd wat ik aan deze waardige en bloedstollende monoloog nog toe te voegen had.
Hagemann raakte immers de kern van de zaak. Het is, om het door Hagemann meermalen uitgesproken understatement van de eeuw te citeren, een “kwalijke zaak” dat iemand veroordeeld kan worden op basis van vage verklaringen van rancuneuze en/of sensatiebeluste ex-vriendinnen en medegetineerden.
Ik wil het in wat ronder Nederlands zeggen: het is een regelrechte schande als roddel en achterklap de ruggengraat vormen van een strafproces. Ik kom hier later bij de individuele bespreking van de getuigen op terug.
Hagemann is de eerste om toe te geven dat hij nimmer een heilige is geweest. Hij is, in zijn woorden, niet voor dominee afgestudeerd. Maar daar gaat het niet om. Zoals Hagemann op 31 maart jongstleden duidelijk voor uw Hof aangaf zit hij hier niet voor zijn strafblad. Daar is hij immers al voor gestraft.
Het gaat er om dat het openbaar ministerie op basis van feiten en omstandigheden die niet met zijn vermeende karakter te maken hebben het wettig en overtuigend bewijs levert dat Hagemann schuldig is aan dit misdrijf. Ik zeg het nu reeds: dit bewijs is niet geleverd.
Dit betekent evenwel niet dat Hagemann niets uit te leggen heeft of, beter gezegd, (in 1984) iets uit te leggen had. Laat ik beginnen met wat ik het pijnpunt uit 1984 noem.
Pijnpunt
Het kan niet ontkend worden, Hagemann heeft zich in 1984 in de ogen van de buitenstaander onnodig verdacht gemaakt door niet meteen te vertellen dat hij op zondagochtend aan de deur van Corina was geweest. Zoals de oudste raadsheer op 30 maart jongstleden Hagemann tegenwierp “zette hij zichzelf hiermee op achterstand en speelde hij de politie in de kaart” .
Bij nadere beschouwing is deze opstelling echter goed verklaarbaar. Het was pas opmerkelijk geweest indien een doorgewinterde crimineel – die Hagemann destijds al was – wel zelf de politie uit eigener beweging informatie had verschaft waarmee hij zichzelf – weliswaar ten onrechte – zou belasten.
In eerste aanleg heb ik de rechtbank een citaat uit 1902 voorgehouden uit een preadvies voor een vergadering van de Nederlandsche Juristenvereniging , dat te fraai en te belangrijk is om nu niet te herhalen.
“Bovendien tracht haast iedere beklaagde, beangst als hij is voor den schijn van schuld die, blijkens de vervolging, op hem rust, zijne voorstelling aannemelijker te maken door allerlei bijzonderheden in zijn verhaal te vlechten, welke passen in zijn houding. Sommigen werken hun verhaal aldus hoe meer uit, maken het hoe langer hoe mooier,totdat zij in velerlei bijzonderheden worden bevonden in strijd met de waarheid en zich aldus ernstig beschuldigen”.
Dit citaat is naadloos van toepassing op Hagemann! Voor Hagemann geldt het adagium immers niet dat een onschuldige niets te vrezen heeft van politie of justitie.
Verder lezen bron de Veroordeling._______________________________________________________________
Loading ...